Ook de kinderen uit Amstelveen kunnen zes weken bijkomen van een schooljaar rechtop blijven staan, ook als het lastig was. Een plekje veroveren en ergens bijhoren. Een van de belangrijkste oerbehoeften als je het mij vraagt. Met een beetje geluk is de moeder die je draagt ontspannen, gezond en vol van liefde voor jou. Een grotere kans om zelf ook zo op de wereld te komen. Met een beetje geluk zie je er schattig uit als baby. 2-0 voor jou. Door er lief uit te zien zul je eerder en vaker geknuffeld worden en veel oh’s en ah’s toegedicht krijgen door grote mensen.
Je voelt je gezien, je wordt erkend en voelt dat je een plek verdient. Een plek in een familie. Dat komt dus goed van pas gezien die behoefte. Neem brugklassers. Die beginnen een schooljaar onderaan in de roedel. Ze moeten zich opnieuw een plekje ploeteren. Zo overleven zij het eerste jaar. Al hun energie en aandacht gaat naar, als het meezit, het sluiten van vriendschappen. Naar het zorgen dat je de juiste muziek luistert en de goede social media accounts gebruikt. Er zijn er ook die zich dapper naar school slepen waar ze doen alsof het ze niet uitmaakt dat ze er (nog) niet bij horen.
Want dat is wat elk kind wil. Ergens bij horen. Gaan ze door een driller- of Anne-Fleurfase? Laat ze. Willen ze opeens een andere sport doen of ander soort (de ander zijn soort) kleding dragen? Laat ze. Het is van alle tijden. Voor mij waren kakker, skater, gabber, hockeymeisje of alto de opties. In elk geval wilde ik, net als de anderen, een Levi’s 501. Ergens bij horen, zij het door de juiste broek te dragen, geeft een kind de veiligheid om zich verder te ontwikkelen vanuit vertrouwen. Mijn advies? Ga mee met je kind in de dan geldende trends.
Voelt je brugklasser zich zekerder met een rugtas van een zeker merk? Of heeft ieieiedereen die trui? Investeer! Desnoods een baantje erbij of een sponsorloop. Geloof me, het is voor een goed doel. Er zijn nog genoeg uitdagingen. Gebroken harten, buitengesloten worden, de dupe worden van de vroeger zelf gepeste docent, wel of niet mee doen met een rondje vapen, de kapper die je haar veel korter knipt dan je wilde en je dus echt niet de deur uit kan, doorlekken in een lichte broek, acne, een late groeispurt, nieuwe en veel te strakke elastiekjes op je beugel of niet uitgenodigd worden voor dat feestje.
Ze leren echt wel om te incasseren door andere ervaringen. Nog steeds denk ik dat mijn eigen brugklasjaren zoveel makkelijker geweest zou zijn met die Levi’s 501 aan mijn kont. Ik kreeg hem niet. Mijn moeder vond het niet nodig. Terwijl ik dit schrijf begrijp ik dat er heel veel kinderen zijn die überhaupt blij zijn als ze een broek, een tas of een ontbijt hebben. Maar ook voor die kinderen zijn er uitdagingen die bij groter worden horen. Kijk naar Anne Frank. Op een paar vierkante meter maakte zij zich druk over haar moeder die haar niet begreep, ‘die stomme rotsommen’, wanneer Peter haar zou kussen en waar bleef haar menstruatie nou? De puberteit is er in elke omstandigheid en situatie. Geloof me, pubers hebben deze vakantie misschien nog wel harder nodig dan hun leraren en ouders. ‘Zijn mijn ouders vergeten dat ze ooit jong waren? Blijkbaar wel. Ze lachen ons in ieder geval uit als we serieus zijn, en ze zijn serieus als we grappen maken’.
24 maart 1944, Het Achterhuis, Anne Frank