De trotse maand was in juni. De lhbtqia+ evenementen zijn nog volop aan de gang. We vinden er allemaal wat van. We vinden het nodig, of juist niet. We vinden het overdreven, of juist niet. Zolang ze bestaan is het blijkbaar nodig. Net als alle evenementen die gaan over bewustwording of populairder ‘awareness’. Zwarte Piet heeft zo ook met gratie onze cultuur verlaten op enkele fundamentele volhouders na.
Rondom seksualiteit, voorkeur en gender is de behoefte aan erkenning nog groot. Vandaar dus Pride Month, paarse en roze woens- en vrijdagen. Met als toetje de gaypride in onder andere Amsterdam. Ontstaan in de US na de Stonewall-rellen in 1969 waarbij politieagenten de homobar ontruimde. Mensen die geen id bij zich hadden, maar ook mensen die kleding droegen die niet ontworpen was voor het geslacht van de drager werden aangehouden. Terwijl dat idee sowieso verzonnen is.
In andere culturen dragen mannen en vrouwen rokken, jurken, doeken of niks. Mijn eigen zoon was ook graag prinses met gelakte nagels in zijn jonge jaren en mijn jongste dochter was liever Mega Toby dan Mega Mindy. Deze keer besloot de gemeenschap dat het genoeg was. Er volgde een optocht met de slogan ‘We’re queer, we’re here, get used to it’. In plaats van een slachtofferrol aan te nemen werd het een vrolijke parade. Het begin van de kleurrijke boel rond het thema ‘jezelf kunnen zijn’. Iets dat ik altijd gek heb gevonden want wie moet je anders zijn. Wie zou je anders kúnnen zijn. Het gaat over acceptatie van alle ‘jezelfen’.
Waarom ik hier over schrijf? Omdat ik iemand ken. De buurjongen van mijn jeugdvriendinnetje, waarmee ik in dezelfde vriendengroep zat, die nu een straat verderop woont, waarmee ik op vakantie ga en samen met onze kinderen kerst vier. Én omdat het me doet denken aan kinderen die niet voldoen aan de norm van het (school)systeem. Die zijn ook zichzelf, want wie anders. Alleen ervaart het systeem hen als afwijkend, dus onhandig. Als we voor hen nou ook een awareness evenement organiseren, de schoolpleinen bestieren en leraren die boeken een week dicht laten uit protest. Ik zie boten vol met misfits. Wat een feest zal dat worden! Is dat nodig? Ja! Net zoals bovengenoemde aandacht voor lhbtqia+.
Aandacht zorgt namelijk voor de nodige bewustwording. Die dan weer zorgt voor beweging en hopelijk ook acceptatie. Zodat iedereen die zichzelf al was nu ook ontspannen zichzelf kan zijn. Voordat je het weet gaan we anders ‘back to the history’ in plaats van ‘back to the future’.