Tuurlijk! Dat is het. Het antwoord op alles‘. Je moet gewoon rustig blijven. ’Oké. Alleen…Hoe doe je dat? Gewoon rustig blijven. Bijvoorbeeld in een situatie als de volgende. Op reis met mijn dochters. Op weg naar hun broer, hun broertje, mijn zoon. Niet zomaar een reis. De afgelopen jaren zijn er wel vaker reizen of reisjes niet doorgegaan. Doordat er mensen besloten om dood te gaan vlak voor, of tijdens een (vakantie)trip. Of vanwege een pandemie. Of een oorlog.
Maar deze reis moest doorgaan. In de eerste plaats omdat er een 16-jarig jongetje (van 1.90, dat wel) ver weg op ons wacht. En op de andere eerste plaats omdat wij zo verlangen naar zijn échte knuffels en snuffels in plaats van de facetime versies. Vanwege de ingewikkeldheid van de reis, pas aanvragen, visum, prikken, testen en overstappen, verschillende maatschappijen, verschillende regels, leek het overzichtelijk om de tickets te boeken via een tussenpersoon. In dit geval koos ik voor eDreams. Die er luid schreeuwend bovenuit knalden tussen de andere tussenpersonen. Tussenpersoon klinkt heel raar, omdat er geen persoon aan te pas is gekomen, in elk geval niet bereikbaar. Daarover later meer. Ook vraag ik me nu af waar de -e- in eDreams voor staat. Beter zou zijn iyDreams. In Your Dreams.
Het leek perfect geregeld door eDreams. De heen- en terugreis, de overstap, de bevestiging, de gedownloade app, de mails. Met de boeking ook al het andere benodigde papierwerk in orde gekregen.
Op de dag van de reis togen wij ruim op tijd naar Schiphol. Althans, vroeger was 4 uur van tevoren ruim op tijd. Na de lange, lange rij voor de incheckbalie (met alleen handbagage) zijn we aan de beurt. Nog altijd met gloeiende wangen en stuiterend hart, want we gaan zoon en broerlief zien! De jongen achter de balie schuift onze paspoorten terug en zegt; ‘Sorry, ik kan niks vinden.’ ‘Pardon? Hier heeft u ons reserveringsnummer’. ‘Nee, nog steeds niks, het spijt me mevrouw’ Alstublieft, hier de mails met de bevestiging, hier de app…kijk,hier het bankafschrift…alstublieft, dit moet een misverstand zijn….
Een vriendelijke meneer van de luchtvaartmaatschappij wil ons helpen. Hij onderzoekt wat er mis is gegaan. De tickets waren er wel, echter heeft eDreams deze ‘gevoided’. Wat zoveel betekent als ‘gecanceld, superseded, geannuleerd’, oftewel, ze zijn er niet meer. Oudste dochter en ik voelen een hyperventilatieaanval opkomen. De jongste blijft verbazingwekkend kalm. ‘Rustig mama’, zegt ze terwijl ze haar hoofd tegen me aanlegt. De vriendelijke meneer denkt mee. ‘Helaas zijn er rechtstreeks geen tickets meer te boeken voor deze, niet volle, vlucht. Tussenpersonen, zoals eDreams, kopen alle vluchten op, vandaar. Ik heb wel iets gevonden via Dubai. ‘U kunt dan morgen vertrekken’, zegt hij. Wat natuurlijk niet kan want papierwerk, pcr, pick-up, speciaal covid-proof hotel et cetera. De lieve mevrouw van een andere balie probeert ons ook gerust te stellen. ‘Gewoon rustig blijven’.
Gek hoe je in sommige situaties de kalmte makkelijk kunt bewaren en het in een andere helemaal verliest. Een zachtaardige dame die ons papierwerk in de rij al had gecheckt en goedgekeurd begrijpt er ook niets van. Wat te doen bij totale black-out? We bellen een papa! Papa van de oudste twee. Die enkele dagen na ons zou arriveren. Hij lost het op. Hij lost het altijd op. ‘Rustig blijven’, zegt hij door de telefoon. ‘Het komt goed.’
En dat kwam het. Via zijn tussenpersoon. Open Skies. De kalmerende dame die me belt om onze gegevens op te nemen, heeft binnen 5 minuten tickets geboekt. We kunnen gaan! Gewoon rustig blijven. Gewoon aansluiten in de volgende rij. Die voor de paspoortcontrole. Ruim twee uur staan we, niet gewoon rustig, in de rij. Soms schuifelend. Soms stilstaand. Maar elke stap vooruit is een stap dichter bij onze broer en zoon. De wanhoop wordt steeds groter. Niet alleen bij ons. Bij al die mensen die in deze hele lange rij staan. Die zich allemaal hebben verheugd op hun reis. Of niet, maar verlangen naar een weerzien met een ziek familielid. We willen allemaal ons vliegtuig halen. We willen allemaal beleefd blijven en niet voordringen. Toch is dat wat er gebeurd. Sommige mensen zijn brutaal. Zij gaan gewoon. Andere mensen onopvallend om opeens te merken dat je eenhele tijd niet achter deze persoon hebt gestaan. Er zijn mensen die lijken hun ‘lot’ teondergaan. Zij wachten ogenschijnlijk geduldig. En weer andere mensen, zoals wij, die lief,vriendelijk en uiteindelijk smekend proberen om een paar plekjes naar voren te mogen. Want er wacht een 16-jarige jongen op ons. Zijn wij daarom belangrijker dan al die andere mensen in de rij? Nee, natuurlijk niet. Zij gaan ook familie bezoeken of begraven. Of gewoon heerlijk met elkaar op het strand wandelen. Misschien gaan ze studeren in het buitenland. Of lesgeven aan kinderen in een weeshuis.
Het is een wanhopige poging om na het eDreams debacle toch onze duurbetaalde vlucht te halen. Een poging doen we om een stuk van de rij af te snijden. We zijn er bijna. De vlucht 12 zou nu moeten vertrekken. We hopen op vertraging. De boze blikken en opmerkingen doe ons braaf terug stappen in de rij. Weer voor de lieve meneer die ons aanmoedigde gewoon te gaan. Het speet hem dat het ons niet lukte. Er is een gezin met kleine kinderen die ons voor hen laat. En dan is er een gezin, vlak bij de controle, die ons voor laat gaan. We waren bij de paspoortcontrole aangekomen. Daar moest ik nog een korte discussie voeren over of ik de jongste wel mee mocht nemen van haar vader, hij kon immers niet ruiken of dat zo was. Ik stelde voor hem te bellen (het zou raar zijn om te zeggen dat hij het best rustig vond een weekje zonder onze allermooiste stuiterbal☺). ‘Gaat u maar mevrouw, maar de volgende keer…’, waren de verlossende woorden. Alsof we na al die engelen van vandaag werkelijk door de hemelpoort gingen. Daar stond alleen Petrus niet, maar de vriendelijke meneer van Singapore Airlines. Samen met de lieve mevrouw van de balie aldaar en een nieuwe stralende man van deze maatschappij. Met bordje. ‘Familie Bos?’. ‘JAAAAAA, dat zijn wij!!!!!!!’. ‘Rennen, kom maar achter ons aan. ‘Het vliegtuig wacht op jullie.’ Al rennend naar de gate hijgt de vriendelijke meneer; ‘We konden het niet over ons hart verkrijgen om na alle ellende van vanmorgen jullie niet aan boord te hebben.’ Daar staat ook de zachtaardige mevrouw met haar armen te zwaaien. Zij coacht ons in de juiste richting. Buiten adem, schuldbewust, kijkend naar onze medepassagiers, schuiven we naar onze stoelen. Op de allerlaatste rij ploffen we gevlekt en bezweet neer. We kunnen weer gewoon rustig blijven.