Sas laat een glazen kerstengel vallen, haar armpje overleeft de val niet. De dag ervoor heb ik zelf een stenen ornament in de vorm van een hond laten vallen. Hij heeft nog maar 3 pootjes over. Sas is intens verdrietig in een hoekje op de bank gekropen. Ik wil haar troosten, knuffelen en snuffelen. Na een poosje doorvragen komt er uit haar verdrietige mondje, “ik denk dat jij nu boos op me bent”
“Lieve schat”, zeg ik, “ben ik ooit boos geweest op jou wanneer je iets hebt laten vallen?”.
Dat komt namelijk met enige regelmaat voor en ik heb er bewust voor gekozen om geen boze ouder te zijn;). De grote twee kinderen, liggend en hangend op een andere plek op de bank, roepen in koor, “ja, dan sla je ons altijd”. Sas kan er niet om lachen. Hoewel, ik bespeur een optrekkende mondhoek. “Nu zijn de eenarmige engel en driebenige hond toch een heel mooi stel?”, probeer ik. “Ja, maar de engel hoort bij het kaarsje van opa….”. Een grote en intense huilbui volgt. Vol overtuiging kan ik Sas nu gerust stellen. “Hoor hoe opa hard moet lachen”. “Goed gedaan Sacha, scherven brengen geluk”. Van opa mag je de andere engeltjes ook wel laten vallen hoor!”.
Dat is genoeg om Sas weer te laten ontspannen. Dat vertrouwen heeft ze in opa. Dank je wel, pap. Dank je wel dat jij nooit boos werd. Nooit boos over welke scherven dan ook. Wees voorzichtig met wat je meeschrijft in het verhaal van een kind. Het gaat niet om de ‘mag niets’ En ook niet om de ‘doe voorzichtigs’ Het gaat niet om de ‘zou je dat wel doens’ En ook niet om de ‘dat kan niets’ Het gaat om de ‘alles is mogelijks’ En ook om de ‘ik help je wel’s’ Het gaat om de ‘ik geloof in jou’s’ En om de ‘jij kan het wel’s’